Δεν χτίζεις το καινούργιο με τα υλικά του χθες.
Δεν χτίζεις το καινούργιο με τα υλικά του χθες.
Η πολιτική ανανέωση δεν είναι υπόθεση ταμπέλας. Δεν αλλάζει όνομα, λογότυπο ή αρχηγό και βαφτίζεται «νέο». Το πραγματικά νέο χτίζεται με νέες ιδέες, νέα πρόσωπα, νέο πολιτικό ήθος. Όχι με ανακύκλωση φθαρμένων υλικών.
Δεν μπορείς να κάνεις «νέο κόμμα» με τα ίδια πρόσωπα που κυβέρνησαν, απέτυχαν, δίχασαν και κούρασαν την κοινωνία.
Ένα κόμμα που θα στηριχθεί πολιτικά, οργανωτικά ή ηθικά σε πρόσωπα όπως ο Σαμαράς ή με τη σιωπηρή ή φανερή στήριξη Καραμανλή, δεν είναι νέο. Είναι συνέχεια. Είναι αναπαλαίωση. Είναι το παλιό σε νέα συσκευασία.
Το ίδιο ισχύει και για ένα ενδεχόμενο κόμμα Τσίπρα. Όσο κι αν αλλάξει αφήγημα, ύφος ή προσωπικό rebranding, παραμένει φορτωμένο με μνήμη εξουσίας, επιλογές, τεράστια λάθη και πολιτικές ευθύνες. Η κοινωνία δεν ξεχνά τόσο εύκολα όσο νομίζουν τα επιτελεία τους.
Η πολιτική δεν είναι reset. Είναι λογαριασμός.
Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο: η μετατροπή της προσωπικής τραγωδίας σε πολιτικό κεφάλαιο. Δεν γίνεται και δεν πρέπει να ιδρύεται κόμμα μόνο και μόνο επειδή κάποιος είναι γονιός που έχασε το παιδί του σε μια εθνική τραγωδία, όσο άδικο, σκληρό και συγκλονιστικό κι αν είναι αυτό.
Η περίπτωση της Καρυστιανού ,όπως κάθε γονιού που έχασε παιδί, αξίζει απόλυτο σεβασμό, δικαίωση, αλήθεια και δικαιοσύνη. Όχι όμως πολιτική εκμετάλλευση. Η ηθική αυθεντία του πόνου δεν μεταφράζεται αυτόματα σε πολιτική επάρκεια, πρόγραμμα, θεσμική πρόταση ή κυβερνητική ικανότητα.
Άλλο ο αγώνας για δικαιοσύνη.
Άλλο η πολιτική εξουσία.
Όταν τα μπερδεύουμε, ανοίγουμε τον δρόμο στον συναισθηματικό λαϊκισμό. Και ο λαϊκισμός ,δεξιός ή αριστερός, δεν φέρνει λύσεις. Φέρνει κύκλους οργής, απογοήτευσης και νέας κατάρρευσης.
Η χώρα δεν χρειάζεται «νέα κόμματα» από παλιά υλικά.
Χρειάζεται θεσμούς, όχι πρόσωπα τοτέμ.
Χρειάζεται αλήθεια , όχι συγκίνηση κατά παραγγελία.
Χρειάζεται σταθερότητα και σοβαρότητα και χρειάζεται ανθρώπους ικανούς , αποδεκτούς στο εξωτερικό και δοκιμασμένους που έχουν σχέδιο.
